آیا قانونی است که فروشگاه برای کارت نقدی حداقل مبلغ را تعیین کند؟
بله، و سال‌هاست که این قانون وجود دارد. قانون 19.210 در مورد شمول مالی، ماده 64 داشت که در نسخه به‌روز شده منتشر شده توسط BCU، بیان می‌کرد که کسب‌وکارهایی که تصمیم به پذیرش کارت‌های نقدی یا ابزارهای پول الکترونیکی می‌گیرند، «نمی‌توانند پذیرش این ابزار پرداخت الکترونیکی را با تعیین حداقل مبالغ برای استفاده از آنها محدود کنند.» این قانون دیگر وجود ندارد: ماده 224 قانون 19.889، LUC مورخ 9 ژوئیه 2020، مواد 36، 36 BIS، 39، 40، 41، 41 BIS، 43، 44 و 64 قانون 19.210 را لغو کرد و به همین دلیل است که ماده 64 در IMPO به عنوان لغو شده ظاهر می‌شود. بسیاری از مردم همچنان به این ممنوعیت استناد می‌کنند زیرا برای چند سال قانون بوده است، اما امروزه تابلویی که روی آن نوشته شده «بدهی از 100 دلار» قانون 19.210 را نقض نمی‌کند. کاری که فروشگاه نمی‌تواند انجام دهد این است که شما را غافلگیر کند: قیمت و شرایط قبل از خرید شما فاش می‌شود و این طبق قانون دیگری که هنوز لازم‌الاجرا است، الزامی است.
به بخشی از راهنما بروید
و آیا اگر با کارت پرداخت کنید، می‌توانند هزینه بیشتری از شما دریافت کنند؟
همان ماده 64 لغو شده، ماده‌ای بود که اضافه‌هزینه‌ها را ممنوع می‌کرد: کسب‌وکارهایی که پول نقدی یا الکترونیکی را می‌پذیرفتند، نمی‌توانستند «در صورت پرداخت با استفاده از این ابزارها، قیمتی بالاتر از پرداخت نقدی» دریافت کنند و هرگونه تبلیغی که برای پرداخت‌های نقدی طراحی شده بود، باید به پرداخت‌های نقدی نیز تعمیم داده می‌شد. هنگامی که این ماده در سال 2020 لغو شد، هر سه ماده نیز لغو شدند: ممنوعیت حداقل خرید، ممنوعیت اضافه‌هزینه و ممنوعیت تبلیغات منحصر به پول نقد. آنچه همچنان پابرجاست، قانون 17.250 در مورد روابط مصرف‌کننده است. ماده 15 این قانون، تأمین‌کننده را موظف می‌کند قبل از نهایی شدن خرید، «قیمت، شامل مالیات» را به مشتری اطلاع دهد و ماده 12 بیان می‌کند که پیشنهادی با اطلاعات دقیق کافی برای صادرکننده الزام‌آور است. در عمل: اگر قفسه قیمتی را نمایش دهد و در صندوق، اضافه‌هزینه‌ای برای پرداخت‌های کارتی اضافه شود که در هیچ کجا تبلیغ نشده باشد، شما زمینه شکایت دارید. اگر هزینه اضافی قبل از خرید فاش شده باشد، این شرطی است که توسط کسب و کار تعیین شده است و شما می‌توانید آن را بپذیرید یا رد کنید.
آیا یک کسب و کار موظف به پذیرش کارت است؟
آنچه قانون فعلی 19.210 در مورد کسب‌وکارها و کارت‌ها می‌گوید در ماده 65 آمده است: تأمین‌کنندگان یا کسب‌وکارها «می‌توانند کارت‌های نقدی یا اعتباری را به عنوان وسیله پرداخت بپذیرند» و صادرکنندگان کارت از الزام آنها به پذیرش هر دو نوع پرداخت منع شده‌اند. به عبارت دیگر، کسب‌وکار آنچه را که می‌پذیرد انتخاب می‌کند و صادرکننده نمی‌تواند کارت نقدی را به کارت اعتباری گره بزند. این وضعیت موجود در هر محله را توضیح می‌دهد: سوپرمارکت‌هایی که کارت‌های نقدی را برای هر مبلغی می‌پذیرند، فروشگاه‌های کوچک با تابلوهای خرید حداقلی و مغازه‌هایی که فقط پول نقد یا حواله بانکی را می‌پذیرند. هیچ‌کدام از آنها صرفاً به این دلیل نقض قانون نمی‌کنند. جایی که تعهدی ایجاد می‌شود مربوط به اطلاعات است: ماده 6 قانون 17.250 حق مصرف‌کننده را برای داشتن اطلاعات «کافی، واضح و درست» به رسمیت می‌شناسد. بنابراین، اگر کسب‌وکاری شرایطی را برای روش پرداخت تعیین کند، منطقی است که این شرایط قبل از رسیدن شما به صندوق نمایش داده شود، نه اینکه پس از خرید، برای شما آشکار شود.
چرا یک فروشگاه از یک حراج 30 دلاری ناراحت می‌شود؟
از آنجا که هر پرداخت با کارت برای کسب و کار هزینه‌ای دارد: شرکتی که خدمات POS را ارائه می‌دهد، کمیسیون، هزینه و اعتبار را در بازه زمانی تعیین شده در قرارداد دریافت می‌کند. در یک خرید بزرگ، این هزینه رقیق می‌شود؛ در خرید فقط دو تخم مرغ، می‌تواند کل حاشیه سود را ببلعد. به همین دلیل است که حداقل نرخ مالیات بر ارزش افزوده تقریباً همیشه در کسب و کارهای کوچک ظاهر می‌شود و تقریباً هرگز در سوپرمارکت‌ها وجود ندارد. آنچه درست نیست این است که کسب و کار کوچک تخفیف مالیات بر ارزش افزوده‌ای را که هنگام پرداخت بدهی دریافت می‌کنید، از جیب خود پرداخت می‌کند. اگر کسب و کار تحت حداقل نرخ مالیات بر ارزش افزوده یا رژیم مالیاتی ساده شده (Monotributo) باشد، DGI (قانون مالیات) بیان می‌کند: "کسانی که به اعتبار مالیاتی معادل کاهش دسترسی خواهند داشت، نهادهایی هستند که ابزارهای پرداخت یا شبکه‌های جمع‌آوری را اداره می‌کنند" و "این مالیات دهندگان کل مبلغ تراکنش را بدون در نظر گرفتن تخفیف دریافت می‌کنند." و اگر تحت رژیم مالیاتی عمومی باشد، DGI "اعتباری برای مبلغی معادل مالیات کاهش یافته" را به رسمیت می‌شناسد. هزینه ای که صاحب فروشگاه را آزار می دهد، تعرفه است، نه تخفیف مالیات بر ارزش افزوده، و بهتر است قبل از بحث در پیشخوان، این موضوع را به طور واضح بیان کنید.
تخفیف مالیات بر ارزش افزوده هیچ ارتباطی با تابلو ندارد
تخفیف برای پرداخت با پول نقد یا پول الکترونیکی، طبق DGI (قانون مالیات)، "کاهش دو درصدی مالیات بر ارزش افزوده" است و برای فروش به مصرف‌کننده نهایی اعمال می‌شود. حداقل مبلغ دریافت شده توسط فروشنده موضوع دیگری است: اگر از طریق بدهی پرداخت کنید، محاسبه تخفیف یکسان است، چه زیاد بخرید و چه کم. آنچه تغییر می‌کند این است که چه کسی به شما می‌فروشد. در یک کسب‌وکار تحت رژیم مالیاتی عمومی، این تخفیف مالیات بر ارزش افزوده است، بنابراین اقلامی که مالیات بر ارزش افزوده ندارند، واجد شرایط تخفیف نیستند. اما اگر از یک مؤدی مالیات تحت حداقل نرخ مالیات بر ارزش افزوده یا Monotributo (رژیم مالیاتی ساده‌شده) یا از برخی فروشگاه‌های مواد غذایی کوچک، داروخانه‌ها و کیوسک‌ها خرید کنید، DGI تصریح می‌کند که تا 31 دسامبر 2026، تخفیف می‌تواند به میزان 1,64٪ از کل محاسبه شود، حتی اگر بخشی از خرید شما معاف باشد. به عبارت دیگر، در بازار یا فروشگاه محله، اینکه خرید شما مالیات بر ارزش افزوده ندارد، همیشه به این معنی نیست که تخفیف را از دست می‌دهید. برای تأیید این موضوع، رسید POS خود را بررسی کنید: باید مبلغ قبل از تخفیف، مبلغ تخفیف و پیام "قانون کاهش مالیات بر ارزش افزوده شماره 19.210" را نشان دهد. اگر می‌خواهید ببینید بسته به روش پرداخت و خریدهای واجد شرایط، چقدر به شما بازگردانده می‌شود، ما توضیح جداگانه‌ای با مثال داریم.
در پیشخوان چه کاری می‌توانید انجام دهید و به کجا شکایت کنید
در حال حاضر، رویکرد عملی این است که قبل از سفارش بپرسید: آیا تابلوی حداقل خرید وجود دارد، چیزی به سفارش خود اضافه کنید، نقدی پرداخت کنید یا اگر فروشگاه آن را می‌پذیرد، از طریق حواله بانکی. بحث با ماده 64 موجود بی‌فایده است، زیرا این قانون دیگر اعمال نمی‌شود. شکایت معتبر زمانی است که قیمتی متفاوت از آنچه نمایش داده شده یا آنچه قبل از پرداخت به شما اطلاع داده شده است، از شما کسر شود، به عنوان مثال، اضافه بهایی که تبلیغ نشده است. برای این کار، فرآیند مشاوره، شکایت یا گزارش حمایت از مصرف‌کننده وجود دارد: رایگان است، شما آن را به صورت آنلاین با حساب کاربری gub.uy یا هویت دیجیتال خود شروع می‌کنید و هدف شکایت حل مشکل با فروشگاه از طریق میانجیگری است که مدت زمان تخمینی آن 45 روز تقویمی است. شماره تلفن رایگان برای بررسی وضعیت آن 0800 7005 است. رسید خود را نگه دارید و در صورت امکان، از قیمت نمایش داده شده و تابلوی روش‌های پرداخت عکس بگیرید، زیرا این همان چیزی است که آنچه را که قبل از خرید به شما اطلاع داده شده است، ثابت می‌کند.