การขับไล่ออกจากที่พักให้เช่าในอุรุกวัย: ระยะเวลาโดยละเอียดในแต่ละมาตรา
ในประเทศอุรุกวัยมี มีระบบการขับไล่สองแบบที่มีกำหนดเวลาต่างกันและกฎหมายใดจะควบคุมคุณนั้นไม่ได้ถูกกำหนดโดยหนี้สิน แต่ถูกกำหนดโดยสัญญาของคุณ ภายใต้ระบบที่ไม่มีการค้ำประกันของ LUC ผู้พิพากษาจะสั่งให้ขับไล่โดยมีเงื่อนไข 6 วันทำการ และนายอำเภอจะดำเนินการปล่อยตัวภายใน 5 วันทำการ นับจากวันที่ได้รับแจ้งคำสั่ง ภายใต้ระบอบปกติ กำหนดเวลาสำหรับการลาออกคือ 20 วัน และการเปิดตัวจะไม่สามารถมีผลได้จนกว่าจะถึงหลังจากนั้น 15 วันทำการ นับตั้งแต่วันถัดจากวันที่ได้รับแจ้ง
เจ้าของ เขาไม่สามารถออกจากที่พักได้ด้วยตนเองในทั้งสองระบบ การขับไล่จะดำเนินการโดยเจ้าหน้าที่บังคับคดีตามคำสั่งศาล (กฎหมาย 19.889 มาตรา 442; พระราชกฤษฎีกา 14.219 มาตรา 62) การเปลี่ยนกุญแจ การตัดบริการ หรือการขนย้ายทรัพย์สิน ไม่ถือเป็นขั้นตอนในกระบวนการนี้ แม้กระทั่งในกรณีที่หนี้สินยังคงอยู่และสัญญาหมดอายุแล้วก็ตาม
ขั้นตอนเร่งด่วนของ LUC ยังไม่เปิดใช้งานเนื่องจากมีหลักประกันน้อย: ต้องใช้... เงื่อนไขทั้งห้าข้อของมาตรา 421 พร้อมกันหนึ่งในข้อกำหนดเหล่านั้นคือ ทั้งสองฝ่ายต้องระบุไว้อย่างชัดเจนในสัญญาว่าจะปฏิบัติตามกฎหมายนั้น หากขาดข้อกำหนดใดข้อหนึ่ง สัญญาเช่าจะอยู่ภายใต้บังคับของพระราชบัญญัติ 14.219 หรือประมวลกฎหมายแพ่ง แล้วแต่กรณี
- ที่ดินดังกล่าวจะต้องใช้เป็นที่อยู่อาศัย
- เจ้าของบ้านไม่ได้รับการรับประกันใดๆ ทั้งสิ้น
- สัญญาต้องทำเป็นลายลักษณ์อักษร
- สัญญาเช่าระบุระยะเวลาและราคาเช่าไว้อย่างชัดเจน
- ทั้งสองฝ่ายต้องระบุอย่างชัดเจนในสัญญาว่าจะปฏิบัติตามกฎหมายนี้
เช่าโดยไม่มีการรับประกัน
เฉพาะในกรณีที่สัญญานั้นตรงตามเงื่อนไขทั้งห้าประการของมาตรา 421 พร้อมกัน ซึ่งรวมถึงการที่ทั้งสองฝ่ายประกาศเป็นลายลักษณ์อักษรว่าตนยอมรับกฎหมายนี้
กฎหมาย 19.889 (LUC) มาตรา 421 และ 437 ถึง 444
| ผ่านแล้ว | กำหนดเวลาตามที่กฎหมายกำหนด | กฎ |
|---|---|---|
การข่มขู่และการผิดนัด หากเลยกำหนดชำระเงินตามที่ตกลงกันไว้แล้วแต่ยังไม่ชำระเงิน เจ้าของบ้านจะส่งหนังสือทวงถามอย่างเป็นทางการ ซึ่งอาจส่งทางโทรเลขลงทะเบียน และจะถือว่าผิดนัดหากคุณไม่ชำระเงินภายในสามวันทำการ นับจากวันทำการถัดจากวันที่ได้รับหนังสือทวงถาม เว้นแต่สัญญาเช่าจะระบุว่าผิดนัดโดยอัตโนมัติ เจ้าของบ้านต้องรับผิดชอบภาษีและค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องกับการทวงถามครั้งแรก ส่วนการทวงถามครั้งต่อๆ ไป คุณต้องรับผิดชอบเอง และต้องไม่เกิน 20% ของจำนวนเงินที่ค้างชำระ | 3 วันทำการ | กฎหมาย 19.889 มาตรา 437 |
คดีฟ้องร้องขับไล่ หากผู้เช่าค้างชำระค่าเช่า เจ้าของบ้านมีสิทธิ์ที่จะเริ่มกระบวนการขับไล่เนื่องจากไม่ชำระค่าเช่า ซึ่งจะดำเนินการผ่านกระบวนการเร่งด่วน กฎหมายไม่ได้กำหนดกำหนดเวลาสำหรับขั้นตอนนี้ สามารถเริ่มดำเนินการได้ในวันถัดไปหรือหลายเดือนต่อมา | โดยไม่มีกำหนดเวลาทางกฎหมาย | กฎหมาย 19.889 มาตรา 438 |
กำหนดเวลาในการย้ายออก ก่อนออกคำสั่งใดๆ ศาลจะตรวจสอบว่าสัญญานั้นเป็นไปตามข้อกำหนดทั้งห้าประการของมาตรา 421 หรือไม่ เมื่อตรวจสอบแล้ว ผู้พิพากษาจะสั่งให้ขับไล่ผู้เช่าภายในระยะเวลาหกวันทำการ นับจากวันถัดจากวันที่แจ้งคำพิพากษาให้ผู้เช่าทราบ | 6 วันทำการ | กฎหมาย 19.889 มาตรา 439 |
กำหนดเวลาสำหรับการยื่นข้อโต้แย้ง ในคำสั่งขับไล่เดียวกันนี้ คุณมีเวลาหกวันทำการในการยื่นคัดค้าน และคุณสามารถยื่นคัดค้านได้เพียงสามประเด็นเท่านั้น ได้แก่ การคัดค้านตามมาตรา 133 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งทั่วไป การคัดค้านว่าสัญญาไม่เป็นไปตามข้อกำหนดของมาตรา 421 และการคัดค้านเรื่องการชำระเงิน การชำระเงินบางส่วนไม่ได้รับอนุญาต และการคัดค้านเรื่องการชำระเงินโดยไม่มีหลักฐานเอกสารจะถูกปฏิเสธโดยไม่ต้องดำเนินการใดๆ เพิ่มเติม | 6 วันทำการ | กฎหมาย 19.889 มาตรา 440 |
โอนกรรมสิทธิ์ให้เจ้าของบ้าน เจ้าของที่ดินมีเวลาหกวันทำการในการตอบข้อโต้แย้ง หลังจากนั้นจะดำเนินการตามขั้นตอนที่ระบุไว้ในมาตรา 353 และมาตราต่อๆ ไปของประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งทั่วไป เฉพาะคำพิพากษาขั้นสุดท้ายที่ยอมรับหรือปฏิเสธข้อโต้แย้งเท่านั้นที่สามารถอุทธรณ์ได้ ส่วนคำตัดสินอื่นๆ สามารถขอพิจารณาใหม่ได้เท่านั้น | 6 วันทำการ | กฎหมาย 19.889 มาตรา 441 |
ปล่อย เมื่อผู้เช่าลงนามในหนังสือแจ้งการขับไล่แล้ว และเลยกำหนดเวลาไปแล้ว เจ้าของบ้านสามารถร้องขอให้มีการขับไล่ได้ทุกเมื่อ และเจ้าหน้าที่บังคับคดีจะดำเนินการภายในห้าวันทำการนับจากวันที่คุณได้รับการแจ้งคำสั่งดังกล่าว | 5 วันทำการ | กฎหมาย 19.889 มาตรา 442 |
เปิดใช้งานส่วนขยาย การยื่นคำร้องสามารถทำได้เพียงครั้งเดียว โดยต้องแจ้งล่วงหน้าอย่างน้อยสองวันทำการก่อนวันกำหนด และผู้พิพากษาจะอนุมัติก็ต่อเมื่อคุณแสดงหลักฐานที่แน่ชัดเกี่ยวกับเหตุสุดวิสัยเท่านั้น ระยะเวลาการยื่นคำร้องต้องไม่เกินห้าวันทำการ คำสั่งขับไล่ และคำสั่งอนุมัติหรือปฏิเสธการขยายเวลา ไม่สามารถอุทธรณ์ได้ | 5 วันทำการ ครั้งเดียวเท่านั้น | กฎหมาย 19.889 มาตรา 443 และ 444 |
ระบอบทั่วไป
ส่วนที่เหลือทั้งหมด ขั้นตอนนี้ใช้ได้แม้กระทั่งกับทรัพย์สินที่มาตรา 102 ยกเว้นจากกฎหมายส่วนที่เหลือ และใช้ได้เช่นเดียวกันกับผู้เช่าที่ไม่ชำระค่าเช่า
พระราชกฤษฎีกา 14.219 บทที่ VIII หมวด 1 (มาตรา 43 ถึง 62)
| ผ่านแล้ว | กำหนดเวลาตามที่กฎหมายกำหนด | กฎ |
|---|---|---|
การข่มขู่และการผิดนัด ผู้เช่าจะถือว่าผิดนัดชำระหนี้หากไม่ชำระเงินภายในสิบวันทำการหลังจากได้รับการแจ้งเตือน และการแจ้งเตือนเองก็มีระยะเวลารอคอยเช่นกัน กล่าวคือ จะไม่สามารถแจ้งเตือนได้จนกว่าจะครบสิบวันหลังจากวันที่ครบกำหนดชำระเงิน | 10 วันทำการ | พระราชบัญญัติ 14.219 มาตรา 55 |
ค่าใช้จ่ายในการแจ้งอย่างเป็นทางการ เจ้าของบ้านมีหน้าที่รับผิดชอบภาษีและค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องกับการเรียกเก็บเงินงวดแรก ส่วนค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องกับการเรียกเก็บเงินงวดต่อๆ ไปนั้นเป็นความรับผิดชอบของผู้ที่ได้รับการแจ้งเตือน ไม่ว่าจะเป็นกรณีที่ผิดนัดชำระหรือไม่ก็ตาม เมื่อค่าใช้จ่ายเหล่านี้เกี่ยวข้องกับคุณ คุณจะต้องชำระโดยการวางเงินมัดจำ 20% ของจำนวนเงินที่เรียกเก็บ | 20% ของจำนวนเงินที่เรียกร้อง | พระราชบัญญัติ 14.219 มาตรา 56 |
กำหนดเวลาในการย้ายออก En el desalojo por mora en el pago de los arrendamientos el juez concede un plazo de veinte días y te cita de excepciones en la forma del artículo anterior. Si no se oponen excepciones el juicio queda terminado sin otro trámite, y los plazos se cuentan desde el día siguiente a la intimación respectiva. | 20 วัน | พระราชบัญญัติ 14.219 มาตรา 48 |
กำหนดเวลาสำหรับการยื่นข้อโต้แย้ง หนังสือแจ้งการขับไล่ ซึ่งระบุถึงกำหนดเวลา จะเรียกให้จำเลยยื่นข้อโต้แย้งภายในระยะเวลาสิบวันทำการ ในทุกกรณี จะมีการติดประกาศในที่ที่มองเห็นได้ชัดเจน เพื่อขอคำชี้แจงเกี่ยวกับผู้เช่าช่วงด้วย | 10 วันทำการ | พระราชบัญญัติ 14.219 มาตรา 47 |
ปิดคดีโดยการชำระเงิน คดีฟ้องขับไล่ผู้เช่าที่ไม่ชำระค่าเช่าจะถูกยกฟ้อง หากภายในระยะเวลาที่กำหนดสำหรับการยื่นคัดค้าน คุณชำระเงินจำนวนที่ค้างชำระ พร้อมด้วย 40% ของจำนวนเงินนั้นสำหรับดอกเบี้ย ภาษี และค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้น ผู้เช่าหรือผู้เช่าช่วงจะได้รับประโยชน์จากการยกฟ้องนี้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น โปรดสังเกตตัวเลข: 60% ที่กำลังเผยแพร่อยู่นั้นเป็นข้อความเดิมของ 1974 ซึ่งถูกแทนที่โดยกฎหมาย 15.799 ของ 30/12/1985 มาตรา 17 | ยอดค้างชำระ + 40% ชำระครั้งเดียวเท่านั้น | พระราชบัญญัติ 14.219 มาตรา 51 |
ขยายระยะเวลาโดยการชำระเงิน การขยายเวลาชำระเงินจะได้รับอนุญาตหากคุณชำระค่าเช่าที่ค้างชำระพร้อมดอกเบี้ยและค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมอีก 20% ภายในระยะเวลาที่ตกลงกันไว้ จากนั้นศาลจะขยายเวลาชำระเงินให้ครบจำนวนเต็มแก่ผู้เช่าที่ชำระเงินตรงเวลา การขยายเวลาดังกล่าวจะได้รับอนุญาตเพียงครั้งเดียวต่อกรณีเท่านั้น หากต้องการอุทธรณ์คำพิพากษาในชั้นต้น คุณต้องพิสูจน์ว่าคุณได้ชำระค่าเช่ากับธนาคารกลางเป็นรายเดือน | ยอดค้างชำระ + 20% ชำระครั้งเดียวเท่านั้น | พระราชบัญญัติ 14.219 มาตรา 52 |
ปล่อย เมื่อพ้นกำหนดเวลาการขับไล่แล้ว ผู้พักอาศัยจะต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายเองในการขับไล่ตามคำขอ มีข้อจำกัดสองประการที่ระบุไว้ในมาตราเดียวกัน คือ การขับไล่จะไม่สามารถดำเนินการได้จนกว่าจะผ่านไปแล้วสิบห้าวันทำการนับจากวันถัดจากวันที่แจ้งให้จำเลยทราบ และผู้พิพากษาอาจเลื่อนการขับไล่ออกไปได้ไม่เกินหกสิบวันในกรณีเจ็บป่วยหรือเหตุสุดวิสัยที่ชอบธรรม คำสั่งขับไล่ไม่สามารถอุทธรณ์ได้ | แจ้งล่วงหน้า 15 วันทำการ ขยายเวลาได้ 60 วัน | พระราชบัญญัติ 14.219 มาตรา 62 |
ทำไมถึงไม่ระบุว่าใช้เวลานานแค่ไหน?
กฎหมายกำหนดเส้นตายสำหรับแต่ละขั้นตอน ไม่ใช่ระยะเวลาที่ศาลใช้ระหว่างขั้นตอนเหล่านั้น และมีขั้นตอนหนึ่งที่ไม่มีเส้นตายทางกฎหมาย คือ มาตรา 438 ซึ่งอนุญาตให้เจ้าของบ้านเริ่มดำเนินการขับไล่เมื่อผู้เช่าผิดนัดชำระหนี้ และสามารถทำได้ในวันถัดไปหรือหลายเดือนต่อมา การรวมแถวในตารางข้างต้นจะได้ตัวเลขที่ไม่มีคดีใดตรงตามเกณฑ์ ดังนั้นจึงระบุเส้นตายแยกกัน พร้อมด้วยมาตราที่เกี่ยวข้อง และไม่ได้เผยแพร่ผลรวม
ครึ่งหนึ่งของพระราชกฤษฎีกา 14.219 ไม่ได้บังคับใช้กับอพาร์ตเมนต์สมัยใหม่
มาตรา 102 ยกเว้นสัญญาสำหรับอสังหาริมทรัพย์ที่สร้างขึ้นหลังเดือนมิถุนายน 2 หรือ 1968 ออกจากกฎหมาย “ยกเว้นสัญญาที่ระบุไว้ในบทที่ VII และหมวดที่ I ของบทที่ VIII” บทที่ VII เกี่ยวกับการค้ำประกัน และหมวดที่ I ของบทที่ VIII (มาตรา 43 ถึง 62) เกี่ยวกับขั้นตอนการดำเนินการ ดังนั้น กำหนดเวลาในตารางข้างต้นจึงยังคงมีผลบังคับใช้ตามกฎหมายนี้ ในขณะที่การขยายเวลาและกำหนดเวลาในบทที่ VI ซึ่งเป็นสิ่งที่ถูกอ้างถึงบ่อยที่สุดนั้นไม่มีผลบังคับใช้ มาตราเดียวกันนี้ยังกล่าวถึงอีกประเด็นหนึ่งที่มักถูกมองข้าม คือ สิทธิประโยชน์ของผู้เช่าสามารถใช้ได้เฉพาะผู้ที่ชำระเงินตรงเวลาเท่านั้น แต่ขั้นตอนในบทที่ VIII ใช้ได้กับผู้ที่ชำระเงินไม่ตรงเวลาด้วยเช่นกัน
| เชิงสาเหตุ | กำหนดเส้นตายการขับไล่ | กฎ |
|---|---|---|
| เหตุผลพิเศษตามมาตรา 24 (ยกเว้นวรรค 2) และวรรค 1 และ 5 ของมาตรา 26 | หนึ่งปี | พระราชบัญญัติ 14.219 มาตรา 32 |
| ทรัพย์สินที่ทรุดโทรม (มาตรา 26 วรรค 5) | ผู้พิพากษากำหนดระยะเวลา โดยไม่เกิน 180 วัน | พระราชบัญญัติ 14.219 มาตรา 32 |
ข้อจำกัดเวลาเหล่านี้มีไว้สำหรับเหตุผลพิเศษ ไม่ใช่เพื่อการขับไล่เนื่องจากการไม่ชำระเงิน และพบได้ในบทที่ VI: ในทรัพย์สินที่สร้างหลังจากเดือนมิถุนายน 2 ของ 1968 จะไม่ถูกนำมาใช้
คำถามที่พบบ่อย
เดินตามทางนี้
แหล่งที่มา
ตรวจสอบกับข้อความที่บังคับใช้ที่ impo.com.uy เมื่อวันที่ 8, 2026 ตุลาคม หน้านี้จัดทำขึ้นเพื่อเป็นข้อมูลเท่านั้นและไม่สามารถใช้แทนคำแนะนำของทนายความได้ สิ่งสำคัญในคดีคือการตัดสินของศาล หากคุณได้รับหมายเรียกหรือคดีความแล้ว มีคลินิกให้ความช่วยเหลือทางกฎหมายฟรีให้บริการอยู่
- กฎหมาย 19.889 (LUC) มาตรา 421 — เงื่อนไขห้าประการของการเช่าโดยไม่มีการค้ำประกัน และสิ่งที่ใช้บังคับหากเงื่อนไขใดขาดหายไป
- กฎหมาย 19.889 มาตรา 437 — การแจ้งเตือนและการผิดนัด: สามวันทำการ และค่าใช้จ่ายไม่เกิน 20%
- กฎหมาย 19.889 มาตรา 438 ถึง 441 — กระบวนการพิจารณาคดีแบบเร่งด่วน ระยะเวลาหกวันทำการ และข้อยกเว้นที่ยอมรับได้
- กฎหมาย 19.889 มาตรา 442 ถึง 444 — การขับไล่โดยเจ้าหน้าที่บังคับคดี การขยายเวลาเนื่องจากเหตุสุดวิสัย และการไม่สามารถอุทธรณ์ได้
- Decreto-Ley 14.219, art. 48 — plazo de veinte días en el desalojo por mora en el pago
- พระราชกฤษฎีกา 14.219 มาตรา 51 — การปิดคดีโดยชำระยอดค้างชำระบวก 40% เพียงครั้งเดียว (ถ้อยคำตามพระราชบัญญัติ 15.799 มาตรา 17)
- กฎหมายฉบับที่ 15.799 มาตรา 17 — กฎที่แทนที่ 60% เดิมของมาตรา 51 ด้วย 40%
- พระราชบัญญัติ 14.219 มาตรา 55 — การผิดนัดชำระ: สิบวันทำการ และระยะเวลารอคอยก่อนหน้าสำหรับการแจ้งเตือน
- พระราชกฤษฎีกา 14.219 มาตรา 62 — การเริ่มดำเนินการ: รอสิบห้าวันทำการ และสามารถเลื่อนได้สูงสุดหกสิบวัน
- พระราชกฤษฎีกา 14.219 มาตรา 102 — ขอบเขต: อสังหาริมทรัพย์ที่สร้างหลังวันที่ 2 หรือ 1968 ในเดือนมิถุนายน จะอยู่นอกขอบเขตของกฎหมาย ยกเว้นบทที่ VII และหมวดที่ I ของบทที่ VIII